Mızmız

Bugün tam yirmi üç yaşındayım. Zaman geçtikçe büyüyen dertlerim , mutluluklarım yanımda. Yorgunluğum giderek büyüyor , içimdeki çocuğu özlemişim hissediyorum. Doğrulmayı ancak kalkmayı becerememek gibi bir aptallık durum benimkisi. Son anda yine vazgeçecek gibiyim. Aslında kimseyi istemedim biliyor musun. Sen ara istedim. Mutlu olmak istedim, hıçkıra hıçkıra ağlamak istedim. Hala hepsini istiyorum , susuyorum . Hep gülüyordum ya , hiç bırakmadım ve güldürmeye devam ediyorum. Istedim demiştim ya , boşver hepsimi. Hala deli gibi istiyorum. Şöyle bir köşede yine kimsenin umursamayacağı çocuk olarak kalmak istiyorum. Yalnız kalmak , kendi boşluğumda kendi kendime koca yirmi iki seneyi nasıl geçtim. Nasıl aktı zaman bunları düşünmek istiyorum. Ağlamak ve rahatlamak , gözyaşlarımı taşıyacak bir zemin lazım bana , ağlamaktan yorulmuş bedenimi dinlendirecek bir de yatak. Ruhumu okşayacak bir ses lazım bana , bütün dertlerimi alıp götürecek bir sen lazım bana. Bana bir rüya lazım içinden hiç çıkamayacağım kaybettiğim bir rüya. Yarının ümidiyle uğraşmayı bana unutturacak bir rüya. Ben bu gün sensiz bastım yaşıma. Bırakmadım mücadele etmeyi , her şeyle savaşmaya devam ediyorum. Ben bu gün sahte olanlardan çok uzakta bir gerçek oldum , büyüyorum işte hepsi bu. Sadece içimdeki sevgine aç çocuk biraz mızmızlandı yine. Aslında bütün hikaye bu...