Kayış Koptu İyice

Öncelikle bunu okuyabileceğine inandığım için yazıyorum. Bunu okuyacaksın biliyorum. Özür dilerim kardeşim , sen ağlama dedikçe daha çok ağladım bugün . Sen yapma dedikçe ben daha çok içtim. Sen gel dedikçe gelmedim. Arabanın kapısını yavaş kapatmadığım için , kendimi düşünmeyip insanlara yardım ettiğim için , bazı şeylerin kafama takılmalarına izin verdiğim için özür dilerim senden . Mesafelerin önemli olmadığından hep bahsetmiştik , hala önemli değil. Ben yine nerede olduğunu biliyorum. Bu dünyanın geçici olduğunu biliyoruz , hep buna göre yaşadık değil mi ?
Anılardır bizleri daimi yaşatacak olan , iki kardeşin kalan son paralarıyla böldükleri ekmeklerde yatıyor bizim paylaşımcılığımız. Gecenin ikisinde uykundan uyanıp arkadaşının babasını hastahaneye götürmekteki fedakarlıklarda bizim kardeşliğimiz. Koca adamlar olduk büyüdük yine internet kafelerde oyun oynardık, çocuk ruhlu olduğumuz buradan belliydi hep. Böyle gitmeseydin be kardeşim. Böyle gidene hiç elveda diyemedik , yanına yolluk bir şeyler koyamadık biz. Evleneydin de düğün gününde konvoy göreydi bir millet . Söz vermiştin lan , benim arabama cam filmleri beraber çekecektik , beraber basacaktık hani atmosferik olacaktı ama yürüyecekti . Haftasonu yapacaktık mangalımızı .Hani benim oğlanın mahalledeki haylazlık raporunu tutacaktık beraber. Böyle mi söz tutuyorduk lan biz ?! Ah be bilader , ah be kardeşim. Uuttuk ölümün tek gerçek olduğunu ,  madem erken gittin artık oralarda sende kalırız . Ben bunu kabul etmiyorum , Ben senteden atığım bugün sana . Kim varsa bildiğimiz selam söyle oralarda . Kendine iyi bak kardeşim.
Mekanın cennet olsun , sen rahat uyu , bizi düşünme . Allah sabrını da verir elbet . Hoşçakal kardeşim.