Uçurumların Efendisi -2

Önce kendime bir zirve seçmem gerekti. Sonra o geldi , Onunla her şey çok kolay oldu , İnanın uçtuğumu dahi hatırlıyorum zirveye . Hiç yük olmadı , hiç yük olmadım halen sorabilirsiniz . Zirvede mutluluğumuzu yaşarken gözümü açıp kapamama kalmadan bir baktım uçmuş gitmiş . Sağlıklı vücudum hastalanmaya başladı . Önce üşüme sonra kalp sızlaması derken elim ayağım tutmuyor. Her gün Güneşle beraber bekledik . Bir süre sonra ağrılarıma yenik düştüm . Bu zirve benim diyenlerle kavga dahi etmedim . Ettiğim küfürlerin haddi hududu olmadı . Sessizce halen beklerken bir gün , önce bu " zirve benim " diyeni öldürdüm . Sonra bir sol yan ağrıması ki hiç sormayın . Dayanamadım acılarıma kendimi öldürmek istedim . Hani çatıdayken yer sanki ayağınızın altındaymış gibi olur ve atlasanız bir şey olmaz görüntüsü vardır . Koştum bütün gücümle ve süratimle beraber kendimi boşluğa bıraktım , düştüm . Farkettim ki acımıyor , acıması lazımdı . Her şeyin tersi olmalıydı . Nasıl mutluluktan uçarak çıktıysam , acı içerisinde düşmem gerekirdi . Bir gün başka zirveden sesini duydum . Kalbimin ağrısından durulmazdı lakin sonra geçerdi . Sanki , hiç acımamış gibi olurdu kalbim . Acılarla düşmek dedim ya , kalbim ağrıdığında koşacaktım yine uçuruma doğru . Bir uçurumdan , diğerine . Sırf düşerken acıyı hissetmek için , neden zirveye çıktığımı hatırlayabilmek için . Kalbim ağrıdığında durmadım hemen koştum uçuruma , atladım. Her sesini duyduğumda , benim kalbim ağrırdı ve uçurumlara koşardım , Düşmek için değildi , tekrar hissedebilmek içindi aslında . Mutluluğunu değil de , acıları hissedebilmek için. Daha doğrusu içinde onun da olduğu duygularımı hissedebilmek içindi. Bir gün bunu başarabileceğimi biliyordum , tekrar bir zirveye çıkacağımı , hissedebileceğimi . Sadece bunu tek başıma ve uçarak yapacağımı bilmiyordum . Uçurumlar güzeldir , harekete geçin .