Kadehten dökülenler

Kahreden günlerimin ardından içiyorum ,
Mutlu eden o sahilin karşısındaki yerde .
Kadehim her dolduğunda ...
Bir nara patlıyor ruhumdan ,
Neden nefes alıyorsun ki diye .
Ben o en zor basamakları yürüdüm ,
Kendimi kandırmışım ...
Ben aşık oldum dedim ,
O , neden? dedi ...

Hayata o siyah beyaz ekrandan bakmak isterdim .
Orada iki tane renk var ,
Biri iyi öteki kötü .
Şimdi renkli dediğimiz dünya'ya bakıyorumda ,
Milyonlarca renk var ...
Anlamsız ve kopya .

Hayatıma temiz bir sayfa açtım dediler ,
Ellerindeki sayfadan başka ,
Hiç bir şey olmadığı için ...
Kimi karaladı ,
Kimi arkasına yazdı .
Bense hiç sayfama dokunmadım ,
Çünkü yazıcaklarım ,
Ya aklımdaydı haykıramadım ,
Yada Başkalarının kağıdında ...

Şimdi kadehimi aldım ,
Ve kaldırıyorum ,
Mutsuzluğuma ve Yalnızlığımın şerefine ,
Hadi Evlat !
Şerefe ....